[Ao-ex Yaoi fic] BLUE HEART [Yukio xRin] Special EP:3 [END]
posted on 14 Jan 2012 23:56 by kanafiction in FictionSpecial
EPISODE #3
Ps. เป็นตอนพิเศษที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องปัจจุบันค่ะ
(คลุมดำค่า)
“..ตื่นจนได้สินะ...ฉันน่ะจะพิสูจน์ให้แกเห็นว่าฉันไม่ได้เจ็บปวดเวลาที่มีอะไรกับแกแล้วที่สำคัญแกก็บอกมาด้วยว่าแกมีเรื่องอะไรจะบอกฉัน!!”
รินตระโกนใส่หน้ายูคิโอะที่กำลังสะลึมสะลืออยู่ บนตัวของเขานั้นมีรินที่กำลังนั่งอยู่และใบหน้าทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ เพราะการกระทำที่ดูเกินความคาดหมายของรินนั้นเอง ทำให้ยูคิโอะถึงกับหายสะลึมสะลือและกำลังคิดว่าร่างบางต้องการจะทำอะไรกับตัวเขากันแน่?
“พี่ครับ...” ยูคิโอะว่าขึ้นพลางควานแว่นตาข้างเตียง เมื่อควานเจอก็หยิบมาสวมเพื่อปรับสายตาให้ชัดยิ่งขึ้น
“ผมว่าพี่เลิกเล่นได้แล้วนะ...ผมจะนอนครับ” ยูคิโอะตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ บวกกับใบหน้านิ่งๆของยูคิโอะด้วยก็ทำให้รินถึงกับชะงักที่จู่ๆร่างสูงกลับมาพูดแบบนี้ โดยไม่รู้เลยว่าทำให้ตนเองรู้สึกเจ็บปวดแค่ไหน
“ยูคิโอะ...ฉันถามหน่อยเถอะ..” รินก้มหน้าพร้อมกับพูดขึ้น ตัวเริ่มสั่นไปมาด้วยความโกรธผสมผสานไปกับความเจ็บปวดที่ได้รับมาจากคำพูดที่เสียดแทงจากปากของร่างสูง
“ครับ?”
“แกไม่คิดอะไรฉันแล้วใช่ไหม..? ถ้างั้นฉันก็จะไม่ยุ่งกับแกแล้ว” รินค่อยๆลุกขึ้นจากร่างของยูคิโอะด้วยท่าทางที่ดูซึมลงไปอย่างเห็นได้ชัด ทำเอายูคิโอะถอนหายใจและคิดว่า
‘สุดท้ายก็ต้องยอมอ่อนข้อให้กับพี่ตัวเองอีกแล้วสินะ’
“พี่ครับ...อย่าเพิ่งไป” ยูคิโอะเรียกรินที่กำลังจะเดินออกจากประตูให้หยุดนิ่งและรอคำพูดจากยูคิโอะต่อไปที่กำลังจะกล่าวออกมา
“ผมน่ะ ไม่ได้คิดตีตัวห่างจากพี่แบบที่พี่คิดเลยนะครับ...เพียงแต่ผมคิดว่า พี่คงจะเจ็บปวดที่ผมทำอะไรแบบนั้นกับพี่แค่นั้นเอง” ยูคิโอะตอบออกมาด้วยความจริง เขาไม่ต้องการให้รินเจ็บปวดร่างกายไปมากกว่านี้ แต่สำหรับรินแล้วคำพูดแบบนั้นเสมือนกับจุดไฟในน้ำมันให้ลุกโชนเป็นเปลวไฟที่พร้อมจะมอดไหม้ทุกสิ่งทุกอย่าง
“เพราะงั้นแกถึงกับไปยุ่งคนอื่นงั้นเหรอ!! เหตุผลแบบนั้นมันฟังไม่ขึ้นหรอกนะ!” รินตระโกนเสียงดุดันออกมาอย่างไม่พอใจ ยูคิโอะเมื่อเห็นรินอารมณ์เสียแบบนี้เห็นทีจะนิ่งเหมือนกันไม่ได้แล้วจึงโต้กลับ
“ก็ผมบอกแล้วไงครับพี่ว่ามันไม่ใช่แบบที่พี่คิด ฮารุกะซังน่ะ เธอเป็นคนคอยปรึกษาเรื่องของพี่กับผมเท่านั้นและไอเรื่องที่ผมคีบอาหารเข้าปากเค้าก็เพราะมือของฮารุกะซังเปื้อน แล้วเธออยากจะกินอาหารของพี่ที่ทำมาให้ผมก็เลยขอรบกวนให้ผมป้อนให้เธอเท่านั้นเอง แค่นี้หมดข้อข้องใจแล้วสินะครับ!”
“ไม่!...ยูคิโอะ แกโกหก! แกคิดคำพูดสวยหรูขึ้นมาคิดเหรอว่าจะหลอกฉันได้น่ะ” ไม่ว่าเช่นไรรินก็ไม่สามารถเชื่อคำพูดยูคิโอะที่พูดมาจากความจริงได้ ฉะนั้น...
“แล้วจะให้ผมทำอะไรล่ะพี่ถึงจะเชื่อผม”
“’งั้นให้ฉันกดแกซะ!!” รินพูดออกมาเต็มเสียงเต็มคำแต่ใบหน้านั้นแดงซ่านแม้ว่าจะมืดก็ตามแต่ยูคิโอะมองไม่ผิดแน่ๆ ใบหน้าของพี่ชายตัวเองกำลังแดงจัด แถมคำพูดของรินนั้นไม่ใช่คำขอร้องที่จะทำให้ง่ายๆ
“พะ...พะ..พี่จะบ้าเหรอยังไงครับ? จะให้พี่กดผมเนี่ยนะ” ยูคิโอะถึงกับอึ้ง ทำอะไรไม่ถูกที่รินพูดบอกแบบนี้ออกมา ถ้าเกิดเขาไม่ยอม รินก็ไม่เชื่อเขาน่ะสิ!
“’งะ...งั้นฉันก็ไม่เชื่อแก แค่นี้นะ ฉันไปก่อนละบาย” ว่าแล้วรินก็เดินออกจากห้องแต่แล้วยูคิโอะก็คิดว่ามันจนปัญญาแล้วจริงๆก็เลยตอบตกลงออกไป แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าชะตากรรมของตนเองจะเป็นเช่นไร!?
“ก็ได้ครับพี่!! ผมจะยอมให้พี่กดผมก็ได้!!”
ยูคิโอะนั้นกลัวเหมือนกันว่าพี่จะทำอะไรบ้างถ้าเกิดว่าเขาเป็นฝ่ายรับบ้าง แต่สำหรับเขาแล้วรินนั้นเป็นทุกอย่างจึงยอมได้
ว่าแล้วรินก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับยิ้มให้กับยูคิโอะ
“ไอไฝหน้าแว่น ฉันจะยอมเชื่อแกก็ได้” เมื่อรินพูดจบ ร่างบางของรินก็ผลักยูคิโอะลงบนเตียงและประทับจูบบนริมฝีปากยูคิโอะอย่างชำนาญ
“อือ...อื้ม..” เสียงเคลิ้บเคลิ้มของยูคิโอะดังจากลำคอ เขาไม่นึกมาก่อนว่ารินจะจูบเก่งขึ้นขนาดนี้แต่ยังไงก็ตามไม่อาจจะเก่งทัดเทียมได้เท่าเขาหรอกน่า
“อึก...อื้ม…” เมื่อทั้งคู่ประทับริมฝีปากเป็นเวลานาน ยูคิโอะก็เริ่มส่งเสียงทักท้วงไม่เป็นศัพท์ในเมื่อเขาเริ่มจะขาดอากาศหายใจเข้าไปเต็มทนแล้ว ดังนั้นรินจึงถอนริมฝีปากออกจายูคิโอะอย่างอ้อยอิ่ง
“เป็นไงล่ะ?” รินหยอกถามด้วยความนึกสนุกหลังจากที่เห็นยูคิโอะตกอยู่ในการควบคุมของเขา ที่จริงแล้วยูคิโอะแค่ไม่ตอบโต้รินก็เท่านั้นเอง
“เก่งครับแต่พี่ยังไม่ได้เท่าผมหรอกนะ...แฮ่ก” ยูคิโอะตอบพลางหอบหายใจหลังจากที่ขาดอากาศหายใจเป็นเวลาสักพัก
“งั้นเหรอ ถ้าฉันทำแบบนี้ล่ะ!?”
รินไม่พอใจกับที่ยูคิโอะยังหาว่าตนเองยังด้อยจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปยังจุดสำคัญของร่างกาย และหมายจะทำให้ยูคิโอะยอมรับให้ได้ว่าคนอย่างเขาที่ถูกทำแบบนั้นมาตลอด เมื่อเป็นฝ่ายรุกก็ทำได้ดีไม่แพ้กัน
“พะ..พี่ตรงนั้นอย่านะครับ!” ยูคิโอะร้องห้ามเสียงหลงทันทีเมื่อมือซนของรินได้ขยับเลื่อนไปถอดกางเกงของยูคิโอะและจับจุดอ่อนไหวของร่างกายยูคิโอะที่กำลังตื่นตัว ก่อนจะรูดขึ้นลงช้าๆ
“..อื้อ...อะ...” เสียงร้องของยูคิโอะดังขึ้นไม่เป็นศัพท์ยิ่งทำให้รินได้ใจขึ้นไปอีกจึงขยับมือตนเองรูดแก่นกายของยูคิโอะด้วยจังหวะที่รุนแรงยิ่งขึ้น
“อะ...อ๊ะ...” ยูคิโอะอดที่จะครางออกมาอย่างสุขสมไม่ได้เสียแล้ว
“พะ..พี่ครับ ผมจะไม่ไหวแล้ว..อ๊ะ..” จนกระทั่งในที่สุดของเหลวสีขาวขุ่นก็ออกมาจากแก่นกายและปละเปลื้อนไปตามหน้าท้องของยูคิโอะรวมไปถึงมืออันบอบบางของริน
“แฮ่ก...แฮ่ก”
ยูคิโอะหอบหนักมากกว่าเดิมที่เป็นอยู่ สายตายังจับจ้องมองที่รินว่าจะทำอะไรต่อไปกับตัวเขากันแน่ ยังไงก็ตามเขาไม่มีทางจะยอมให้รินทำอะไรเกินเลยมากไปกว่านี้แน่!
รินนั้นก็ก้มลงไปลิ้มรสคราบสีขาวขุ่นที่ออกมาจากแก่นกายของยูคิโอะจากมือของตนโดยไม่รู้สึกเอียงอายเลยสักนิด มันยิ่งทำให้ยูคิโอะอยากจะจัดการพี่ชายตัวเล็กของตัวเองให้อยู่หมัดด้วยการกระทำของรินที่โลมเลียสิ่งที่เขาคิดว่ามันสกปรกราวกับขนมชิ้นหวาน
“พี่ครับ..ขอโทษด้วยครับ”
ยูคิโอะใช้โอกาสที่รินเผลอในตอนนี้เป็นฝ่ายดึงร่างรินให้ล้มตัวลงนอนก่อนที่ตนเองจะขึ้นคร่อมแทน สร้างความตกใจให้แก่รินเป็นอันมาก
“ยะ..ยูคิโอะ..ไหนแกบอกว่าแกจะให้ฉันกดยังไงล่ะ?” รินถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
“พี่คิดเหรอว่าผมจะยอมน่ะ..ผมไม่ยอมหรอกนะครับ” ยูคิโอะว่าพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะก้มลงไปชิมซอกคอขาวสะอาดของพี่ชายอย่างร้อนแรง
“อะ...อื้อ...ไอ..ไฝหน้าแว่นบ้า...ขี้โกหก” รินครางเสียงหลงออกมาไม่เป็นส่ำขณะที่ยูคิโอะกำลังซุกไซ้คอของรินอย่างไม่มีทีท่าว่าจะให้คนตัวเล็กได้ส่งเสียงที่จะเป็นอย่างอื่นนอกจากเสียงครางไม่ได้
“ก็เมื่อกี้ตาพี่ คราวนี้ก็ถึงตาผมแล้วไงครับ” ยูคิโอะเงยหน้าจากซอกคอขาวของรินก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับใบหน้ายิ้มสดใส ซึ่งรินเห็นแล้วก็น่าหมั้นไส้สุดๆ
“ชะ..เชอะ..” รินเบือนหน้าหนียูคิโอะด้วยความอาย รู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ที่ยูคิโอะไม่ทำตามที่ว่าไว้ในคราวแรก กลับเป็นฝ่ายบิดเบือนอีกด้วย แต่รินก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากเท่าไหร่
“อย่างอนนะครับ...” ยูคิโอะก้มไปกระซิบข้างหูของรินจนทำให้กายของคนตัวเล็กเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวมากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยั่วยวนของยูคิโอะ จนแก่นกายของตนเองลุกชันอย่างห้ามมิได้
เมื่อยูคิโอะเริ่มรู้สึกว่าพี่ตัวน้อยของตนชักจะอารมณ์ที่เริ่มคล้อยตามเขาจึงใช้มือแกร่งของตนจัดการปลดกางเกงสีนิลของพี่ชายจนไร้สิ่งมาบดบัง ก่อนจะหันไปมองทางใบหน้าของรินที่กำลังเบือนหน้าหนีจากยูคิโอะสุดชีวิตเนื่องก็เพราะความอายที่ถูกเห็นร่างเปลือยของตนนั้นเอง
“พี่ครับ..? ทำไมพี่ไม่มองหน้าผม” ยูคิโอะขยับหน้ามาใกล้ๆคนตัวเล็กที่กำลังหันหน้าหนี และถามด้วยน้ำเสียงจริงจังแกมใบหน้าเคร่งเครียด ถึงกับทำให้คนตัวเล็กตัวสั่นและตอบด้วยน้ำเสียงสั่นครื่อ
“ฉะ...ฉะ..ฉันก็แค่..ร้อนน่ะ” รินตอบอย่างตะกุกตะกัก แน่นอนไม่มีทางที่อีกฝ่ายได้ยินคำตอบแล้วจะเชื่อว่ารินกำลังหมายถึงสิ่งนั้น แต่แท้ที่จริงแล้วรินกำลังอายเขาต่างหากล่ะ
“งั้นเหรอครับ?..แล้วถ้าผมจะทำให้มันร้อนขึ้นไปอีกล่ะ...?”
“แก...จะทำอะไร?” ยูคิโอะยิ้มขึ้นมาก่อนจะโน้มริมฝีปากของตนประทับกับรินอย่างไม่รีรอ รินเบิกตาโพล่งด้วยความอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก ในตอนนี้หัวสมองขาวโพล่นไปหมด
มือแกร่งของยูคิโอะจับใบหน้ารินโน้มเข้าสู่ริมฝีปากของเขาอย่างอ่อนโยน มืออีกข้างที่เหลือนั้นต่างล้วงเข้าไปสัมผัสกายของรินภายใต้เสื้อยืดบางสีอ่อนนั้น และจัดการเค้นยอดอกอย่างรักใคร่
“อะ...อ๊ะ...อึก...อื้อ..” รินส่งเสียงครางออกมาอย่างสุขสมในขณะที่ริมฝีปากของตนกำลังแลกเปลี่ยนความหอมหวานกับยูคิโอะ มือบางนั้นเกาะหลังยูคิโอะเต็มแรงกลัวว่าจะหมดแรงไปซะดื้อๆ
“อื้อ...อื้ม...อ๊ะ...”
เมื่อเวลาผ่านล่วงเลยไปจนมิอาจทราบ ยูคิโอะก็ถอนริมฝีปากออกมาจากคนตัวบาง พร้อมกับประสานเสียงหอบด้วยกันกับคนร่างบาง
“แฮ่ก...แฮ่ก..”
“แฮ่ก...แฮ่ก..แฮ่ก..” รินหน้าแดงจัดมากกว่าเดิมในคราแรก คงเป็นเพราะรสจูบราวกับน้ำผึ้งแสนหวานเมื่อครู่ที่ทำให้พวกเขาทั้งคู่แทบขาดอากาศหายใจ
“พะ..พี่ครับ..”
ยูคิโอะกอดร่างของรินทันทีเมื่อเรียกสรรพนามจบ รินเองก็ได้เพียงแต่กอดตอบด้วยความรักไม่แพ้กับอีกฝ่าย
“ผมอยากให้พี่เชื่อใจผม..ไม่ว่ายังไงก็ตามผมก็รักพี่นะครับ...รักตลอดไป” ยูคิโอะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สามารถหลอมละลายหัวใจของรินให้ตายไปในอ้อมกอดนั้นเสียให้ได้
“ฉะ..ฉันรู้แล้วหรอกน่า!”รินหน้าแดง
“พี่รักผมรึป่าวครับ?” เสียงเข้มถาม
“ฉะ...ฉะ..ฉั..น”
ความรู้สึกของรินนั้นรักยูคิโอะแน่นอนแต่ทว่าปากนั้นกลับจะพูดออกมาไม่ได้ซะอย่างนั้น
“ว่ายังไงครับ” ยูคิโอะกระชับกอดร่างบางแน่นขึ้นกว่าเดิม
“ฉัน..ฉัน”
รินไม่กล้าตอบเสียที เพราะดังนั้นเองยูคิโอะเลยจับร่างของรินดันห่างออกมาจากตัวและกลับร่างของรินให้หันหน้าไปอีกด้านหนึ่ง
“ถ้าพี่ไม่ตอบ..ผมก็จะเริ่มแล้วนะครับ” ยูคิโอะว่าด้วยเสียงเจ้าเล่ห์ก่อนจะจับสะโพกร่างบางแน่นพร้อมที่จะเข้าไปในกายร่างบางที่กำลังเขินอายและกลัวสุดขีดแต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้าพูดคำว่า รัก ออกมาได้นะ ทั้งๆที่ความรักมันเต็มแน่นในอกจนไหลทะลักออกมาแต่ปากเจ้ากรรมดันไม่กล้าพูดออกมาเนี่ยสิ!!
“ฉันระ.เอ่อ” ขณะที่รินกำลังจะพยายามพูดออกมา ยูคิโอะก็ไม่รอช้ากระแทกแก่นกายออกมาเต็มแรงเข้าไปยังช่องทางรักของริน
“อ๊ะ...อ๊า!!...อ๊ะ...หยะ..หยุด..” รินครางลั่นออกมาด้วยความเจ็บปะปนไปกับความสุขที่ได้รับ ไม่ว่ายังไงคำนั้นก็ไม่ออกมาจากปากสักที รินคิดแล้วก็อยากจะเอาคัตเตอร์กรีดปากตัวเองจริงๆ TT
“ผมต้องลงโทษพี่ซะแล้ว...พี่รักหรือไม่รักผมครับ? แฮ่ก..” ยูคิโอะยังกระแทกแก่นกายเข้าไปในตัวร่างบางอย่างไม่ลดละ เขาเองไม่คิดว่ารินจะเกลียดเขาหรอกแต่วิธีการแบบนี้คงทำให้รินสามารถตอบเขาได้ว่า รัก หรือ ไม่รัก กันแน่
“ฉัน...กะ..เกลียด...แก...ยูคิโอะ...อ๊ะ..อ๊า!!” ร่างบางครางกระเส่าพร้อมพูดออกมาด้วยความโกรธที่ถูกลงโทษแบบนี้
“พี่ว่าอะไรนะครับ?” ยูคิโอะตั้งใจทำเป็นหูทวนลมและถามซ้ำ
“ฉะ..ฉันเกลียดแก..อ๊ะ..อื๊อ ไอไฝ..หน้าแว่น..บ้า อ๊ะ...อ๊า!!”
รินกำผ้าปูที่นอนแน่นจนยับเยิน ความเจ็บและความสุขสมที่ได้รับมามันทำให้เขาแทบคลั่ง
“ผมจะให้โอกาสพี่พูดอีกครั้งนะครับ...อึก..” ยูคิโอะขยับตัวถี่ขึ้นก่อนจะโน้มกระซิบบอกรินที่กำลังคลั่งตายด้วยรสรักแล้ว อีกเสียงก็รู้สึกดีกับการถูกตอดรัดจากรินจนแทบจะคลั่งไปเหมือนกัน
“ฉัน....อ๊ะ...อื๊อ...ระ...รัก...แก...ยู..อ๊ะ!!..คิ..โอะ”
ในที่สุดรินก็พูดออกมาได้ทั้งนี้ก็ไม่อยากโดนยูคิโอะทำโทษโหดร้ายแบบนี้อีกต่อไปแล้ว ดังนั้นยูคิโอะจึงยิ้มออกมาอย่างมีความสุขและขยับกายหนักหน่วงมากขึ้น..มากขึ้น
“ผมก็รักพี่เหมือนกันครับ...” ยูคิโอะว่าพลางก้มจูบที่หลังขาวของพี่ชายให้เกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆตามบริเวณต่างๆ
และแล้วจนในที่สุด
“อะ..อ๊ะ...ยะ..ยูคิโอะ...ฉัน..จะ..ไปแล้ว อ๊า..!!” ความรู้สึกของรินแทบจะทะลักออกมาเต็มทนแล้วหลังจากอดกลั้นกับความสุขสมแบบนี้มาได้สักพัก
“พะ...พี่ครับ..ผมก็ไม่ไหวแล้ว..” ทั้งคู่ขยับไปพร้อมๆกันอย่างรวดเร็ว รุนแรงและถี่จนรู้สึกว่าความรู้สึกที่ได้รับมานั้นต้องได้รับการปลดปล่อยออกมา และแล้วของเหลวสีขาวขุ่นก็ไหลพล่านออกมาอยู่ภายในช่องทางรักของริน
“แฮ่ก...แฮ่ก”
ยูคิโอะกับรินต่างหอบเหนื่อยออกมาเป็นน้ำเสียงเดียวกัน ร่างสูงถอนแก่นกายออกมาจากร่างรินอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนตะล้มตัวลงนอนข้างๆร่างบางที่แทบจะสลบไปเหมือนกัน
“พี่ครับ..แฮ่ก..แฮ่ก..ผมรักพี่นะครับ” ยูคิโอะว่าขึ้นกับอีกฝ่ายที่เริ่มเขินอายอีกครั้งด้วยคำพูดอีกแล้ว
“พูดอยู่ได้ เจ้าไฝหน้าแว่น!!ฉันรู้แล้วน่า!!” รินตะคอกออกมาอย่างโมโหแกมความอาย
“พี่รู้ไหมครับว่าฮารุกะซังน่ะ...เธอเป็นสาววายนะครับ...เธอคิดว่าพวกเรารักกันนั้นก็เป็นจริงครับ”
“ห๊ะ..ห๊า สาววาย?” รินมึนงงกับคำพูดของยูคิโอะเพราะไม่รู้ศัพท์นั้นเอง
“ฮารุกะซังน่ะ...ก่อนหน้านี้ที่ผมจะวิ่งตามพี่มา เธอบอกให้ผมกดพี่ซะ..พี่จะได้หายโกรธผมและเข้าใจผิด”
สิ้นเสียงพูดนี่ รินก็เริ่มตัวสั่นด้วยความโกรธ
“แต่ว่าที่ผมกดพี่ครั้งนี้..ผมทำไปตามอารมณ์นะครับ..ว่าแต่พี่ครับ”
“อะ...ไอไฝหน้า..แว่น...แก๊!!” รินเริ่มส่งเสียงออกมาอย่างบ้าคลั่งใส่อีกฝ่ายที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บใจในการกระทำ
“พี่ครับ เรามาต่ออีกสักรอบนะครับ”
“ไม่เอาเว้ยยยยยยยยยย!!!!! ไอไฝหน้าแว่นหื่นกามมมมม-----!!!!”
หลังจากเสียงลั่นด้วยความโมโหของรินก็กลับเป็นเสียงครางระงมไปทั้งคืน ครานี้คงทำให้พวกเขาทั้งคู่ได้รักกันมากขึ้นไปกว่าเดิม...
END
(และแล้วเราก็จะกลับมาดราม่ากับในเนื้อเรื่องหลัก! T^T)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
แอร๊ยยย มาต่อแล้วค่า อู้ไปหลายชาติมาก >< ไม่รู้ว่าตอนนี้คนอื่นจะคิดว่ายูคิโอะหื่นหรืออะไรนะคะ แต่คิดว่าตอนนี้มันแต่งด้วยอารมณ์หื่นของไรท์เจ้าค่า ยังไงก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจนะค่า ถ้างั้นก็ติดตามกันต่อไปนะค่า!!!
เอ๊ย ลืมไปเพิ่งสังเกตว่ามีคนส่งการ์ด Happy New Year มาให้ด้วย>< ขอบคุณมากเลยนะคะ
อยากจะวาดกลับไปแต่วาดไม่เป็นน่ะค่ะต้องขอโทษด้วยนะคะ ขอให้ทุกคนที่เข้ามาอ่านมีความสุข ปราศจากโรคภัยไข้เจ็บภายในปี 2554 หรือ 2012 นี้นะคะ -3- (รักคนอ่าน--!!)
edit @ 15 Jan 2012 00:52:20 by Tsu-tsuna
